Vrijwilliger aan het woord - An

Geschreven door 3sens op . Gepost in Nieuws

An-thuis-kusje-aan-opvangertje

Zou je de lezers in het kort willen vertellen wie je bent ?

Hallo, ik ben An Kint, 42 jaartjes jong en "mama" van een grote hondenroedel en zes poezen.
Ik heb reeds 23 jaar een gelukkige relatie met mijn vriend Gerry en samen delen wij een grote liefde voor dieren. Ik werk mee in de familiezaak van Gerry en dat geeft me wat vrijheid in het kiezen van mijn werkuren. Dat komt me al eens goed uit in combinatie met mijn vrijwilligerswerk voor GAE.
Ik heb communicatie gestudeerd en dat verklaart misschien waarom ik " een taterwater " ben ;-) . Ik ben vrij optimistisch en perfectionistisch van aard en doe de dingen graag "my way", in de mate van het mogelijke uiteraard.

 

Hoe lang ben je al vrijwilliger bij Galgo Aid ?

Eigenlijk ben ik nog maar een kleine twee jaar vrijwilliger maar het voelt aan alsof ik al veel langer deel uitmaak van een hele toffe groep mensen die allemaal hetzelfde doel nastreven, een hondje een eerlijke tweede kans geven op een warme en liefdevolle thuis. Vooral de Spaanse windhondenproblematiek ligt ons nauw aan het hart.

Hoe ben je in contact gekomen met Galgo Aid ?

Mijn eerste kennismaking met Galgo Aid is via opvangmama's Gwen en Jeanine. Het idee om zelf opvangmama te worden speelde al een tijdje in mijn hoofd. Zoals gewoonlijk had ik ook mijn twijfels: hoe gaan onze eigen hondjes reageren, is het combineerbaar met mijn werk, ga ik me niet te veel hechten aan mijn opvangertje, wat gaan de mensen zeggen , ... Hoewel dat laatste me met de jaren hoe langer hoe meer koud laat. Na een paar telefoongesprekjes met Gwen en Jeanine heb ik de knoop doorgehakt en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad :-) Ik kan het dan ook oprecht iedereen aanraden.

Waarom doe je vrijwilligerswerk en wat heeft het je tot op heden gebracht ?

Alhoewel ik zeker geen idealist ben en weet dat een perfecte wereld niet kan bestaan, ben ik wel altijd gevoelig geweest voor onrecht en in het bijzonder voor dierenleed. Al van kinds af aan liep ik rond met kleine katjes, kuikentjes, duifjes,... tot grote ergernis van thuis. Onze eerste honden, bull-terriërs, maakten het onmogelijk om andere honden op te vangen. Ik heb me dan ook jaren bekommerd om achtergelaten poezen en doe dit nog steeds. Toen mijn "hondonvriendelijke" schatjes overleden zijn, hebben we onze eerste Spaanse hond geadopteerd. En zo is alles wat aan het rollen gegaan. Met mijn vrijwilligerswerk draag ik mijn klein steentje bij. Ook al lijkt het soms vechten tegen windmolens, elke bijdrage die we leveren betekent zo veel in een hondenleven. Niet te vergeten dat ook het leven van de adoptanten verrijkt wordt met de liefde die je van de honden krijgt. Het geeft zo'n warm gevoel om iedereen gelukkig te zien.

Wat zijn de leukste of mooiste dingen die je hebt meegemaakt ?

Ook al is vrijwilligerswerk niet altijd rozengeur en maneschijn, toch laten de leuke en mooie momenten je de mindere relativeren. De leuke momenten zijn oa het aftellen tot je opvangertje komt, het wachten op de luchthaven, de fijne wandelingen samen met de andere vrijwilligers en adoptanten, het weerzien van de opvangertjes, de onzekere en bange pup die na twee dagen reeds meedraait alsof hij altijd al deel uitmaakte van je gezin, de kwispelende staartjes, ...er zijn echt ontelbaar mooie momenten.

Wat waren je eerste ervaringen toen je vrijwilliger werd bij Galgo Aid en wat vind je minder leuk ?

Een van mijn belangrijkste ervaringen is dat hoe onmogelijk het soms lijkt om bepaalde dingen te verwezenlijken, het toch meestal op zijn pootjes valt dankzij de samenwerking van een hechte groep mensen, we vinden altijd wel een oplossing. Dat alles met een lach en soms een traan. Ik ben zelf een beetje een buitenbeentje aangezien wij zelf geen windhonden hebben. Ik vang dan ook af en toe de pups op van kleinblijvende straathondjes of " vuilbakhondjes". De ongewenste pups worden in Spanje namelijk vaak op straat gezet in een kartonnen doos. Ook help ik bij het ophalen van hondjes op de luchthaven, stockeren van ingezameld eten en materiaal, naar de dierenarts rijden met andere opvanggezinnen als het nodig is en deze geen vervoer hebben, ... kortom een beetje inspringen waar het nodig is. Dat vind ik het fijne aan mijn vrijwilligerswerk bij Galgo Aid, er is geen gepush en geen "moeten". Iedereen draait mee op eigen tempo ! Ik blijf het persoonlijk soms moeilijk hebben om de opvangertjes weer te laten gaan. Dat is altijd even slikken en weer doorgaan. Nochthans gaat dit gevoel snel voorbij als je de leuke berichten krijgt van de adoptanten. Die paar uur dat ik me minder voel, weegt echt niet op tegen het gelukkige leven dat zo'n hondje krijgt.

Heb je een persoonlijke ambitie, die je als vrijwilliger wil nastreven en/of een tip voor mensen die vrijwilliger willen worden?

Ik hoop vooral mijn vrijwilligerswerk nog heel lang te kunnen doen. Gewoon mijn bijdrage blijven leveren, op mijn eigen manier en tempo. Natuurlijk wil ik meehelpen aan alles dat voor verbetering kan zorgen. Ik heb geleerd om de lat niet onnodig hoog te leggen voor mezelf, de hondjes eisen geen perfectie. Geduld, een knuffel, veel liefde en de nodige verzorging doen al wonderen. Als je vrijwilliger wil worden, volg dan gewoon je hart. Alle hulp is welkom, er is zoveel dat je kan doen om te helpen en je steentje bij te dragen : huisbezoeken, helpen op evenementen en wandelingen, af en toe eens opvangen, tombolaprijzen inzamelen ... Niet denken, maar gewoon doen !



UK betting sites, view full information www.gbetting.co.uk bookamkers

Wij danken

  • Sponsor-Galguino
  • Sponsor-ThermoHeizung
  • Sponsor-EuroPremium

Wij Danken

  • Sponsor-DCM
  • Sponsor-Goormans
  • Sponsor-Doggyshop